Ze komt binnen. Tatiana Polman-Gorlova: klein, stralend, met vurig rood haar. Ze ziet er werkelijk ja-ren jonger uit dan haar leeftijd. Ze houdt er van om met jonge mensen om te gaan: ‘Ze hebben een zuivere, inspirerende energie. Zij zijn nog idealistisch en niet materialistisch of commercieel ingesteld.’

Tatiana woont sinds 1975 in Nederland en werkt als tolk en vertaler. Sinds zij voor de liefde naar Nederland is gekomen, verenigt zij in haar leven en werk beide culturen:
‘Kijk dit is mijn logo, de Nederlandse vlag met als spiegelbeeld er aan vast de Russische en er tussen een oranje tulp. Ik wil graag verenigen. Of ik zelf die tulp in het midden ben? Haha, misschien wel.’

Stichting Miloserdije
Naast haar praktijk als tolk, publicist en spreker doceert Tatiana Russisch aan de universiteit van Wageningen. Doordat zij haar netwerk en de wil om goed te doen voor anderen combineerde ontstond haar kleine Stichting.

‘Ik wilde mijn studenten praktijkervaring laten opdoen met het Russisch en heb toen een groep naar Rusland gestuurd. Ons eerste project was een boerderijtje waar gehandicapte kinderen konden zaaien, oogsten en ontspannen. Later kwam ik via Tamara Kovaljova (docent aan de landbouwuniversiteit van Sint Petersburg), terecht bij weeshuis # 4. Er leven daar ongeveer 600 geestelijk en lichamelijk zwaar gehandicapte weeskinderen. Meestal worden zij direct na de geboorte afgestaan. Er is maar een klein groepje kinderen die fysiek en geestelijk voldoende kunnen. Dat zijn ook de kinderen waarmee wij werken.

Wij begonnen in 1995, midden in de crisistijd in Rusland. Daar noemen ze die tijd ‘de hongerwinter’. De kinderen zagen er uit als bleke skeletten. We wilden een tuin aanleggen met wat groenten en fruit om ze tenminste wat vitamines te geven. Er was daar alleen een stuk grond met afval en puin. De Nederlandse studenten hebben toen samen met de Russische studenten, de weeskinderen en de vrijwilligers de tuin aangelegd. Ken je dat Russische lied, “Ook op Mars zullen ooit de appelbomen bloeien”? Het is net als in dat lied nu, de tuin staat in bloei, er wordt geoogst. Ondertussen ontdekten we wat voor een enorme innerlijke kracht deze kinderen hebben. En het mooiste, tegenwoordig leren de studenten die daar komen helpen, van de kinderen zelf!‘

Sinds drie jaar heeft de Stichting een ook een onderwijsproject voor dit weeshuis. Via dit project krijgen gehandicapte weeskinderen een opleiding voor tuinman. ‘Plotseling beseften we dat zij zoveel weten en kunnen, dat ze veel mogelijkheden hebben en eigenlijk geen toekomst. We besloten om een school op te richten, De Groene School. De realiteit voor de gehandicapten in Rusland is helaas nog steeds verschrikkelijk. De meeste van de kinderen komen na hun 18de in internaten terecht. Een aantal kunnen zelfstandig wonen, maar er is een heel crimineel systeem, waarbij zij beroofd worden van de kamer die zij van de staat krijgen en meestal in de prostitutie terecht komen of alcoholist worden. Er zijn wel organisaties die voor belangen van deze kinderen opkomen, maar het dat staat in Rusland nog in de kinderschoenen. Ik hoop dat dit project een voorbeeldfunctie krijgt. Met dit diploma zullen de kinderen niet zelfstandig kunnen werken, maar met goede leiding doen ze het perfect!’

Steun
Het is verbazingwekkend hoeveel er gedaan kan worden met de weinige middelen. Niemand krijgt  een salaris, alles wordt gedaan op vrijwillige basis. Het geld wordt gebruikt voor het aanleggen van paadjes, een voetbalveld, het bouwen van kassen, een beetje verf. Per jaar heeft Stichting Miloserdije ongeveer 7.500 euro te besteden. Dat geld is afkomstig van giften, alle steun wordt gegeven door de mensen in het netwerk van Tatiana.

‘Van kinds af aan had ik het gevoel dat ik moest helpen en beschermen: katten, vogels en klasgenootjes. Wat ik goed kan, is mensen verzamelen en verenigen. Ik ben trots op de resultaten van ons werk, op de samenwerking. Maar samenwerking is eigenlijk een koud woord. Dat zoveel mensen samen in je project deelnemen, dichtbij elkaar zijn, elkaar steun voelen. Dat we iets nuttigs samen doen. Dat is de grootse beloning. Dat is wat me jong houdt, ik voel me een jong meisje.

'Voor mijn moederland' is een multimedia serie van ex Ponto Magazine over vluchtelingen en migranten die in hun geboorteland projecten opzetten of ondersteunen.