Masha is vijf maanden voor haar geboorte gedood. Dat vertelt haar moeder, Natasha mij als wij eventjes onder een luifel staan te schuilen voor een onverwachte stortbui. Naast ons staat een kinderwagen met een baby erin. Nee, nee, niet de dode baby. Deze is een pasgeboren baby en is niet van Natasha. Naast de kinderwagen staat een jonge moeder die zorgzaam de kinderwagen bedekt met cellofaan om haar kleintje te beschermen tegen wind en regen. De baby slaapt vreedzaam, zuigend op haar piepkleine roze vingertje, onwetend over de heleboel andere baby’s in de wereld.

Plastische chirurgie
Natasha is 30 jaar. Ze is getrouwd met een zakenman en heeft van hem een dochtertje van 8, Dasha. Dasha is hun eerste kind. Zij wordt blijkbaar ook hun laatste kind, zoals Natasha vermoedt. Nee, niet omdat Natasha ziek is, of omdat zij van haar arts over een vroegtijdig einde van zichzelf hoorde, of dat zij baarmoederproblemen heeft, of omdat zij financieel niet in staat zou zijn om nog meer kinderen op te voeden. Integendeel, zij is gezond en wel, de business van haar man bloeit en groeit. Zij heeft een nieuwe villa, nieuwe auto, nieuwe chauffeur, nieuw kapsel, nieuwe neus, nieuwe borsten, zelfs nieuwe billen. Maar geen nieuwe man hoor, haar man blijft nog altijd dezelfde. Leve de mannen met een hoog salaris! Leve de plastische chirurgie! Natasha is slim genoeg om haar oude man te behouden en alleen haar oude lichaam te vernieuwen.

Kortom, Natasha was nooit zo gezond en gelukkig geweest als nu, beweert zij. Maar waarom, vraag ik, waarom kan zij dan geen kinderen meer krijgen? ‘Geen kinderen?’, vraagt zij. ‘Geen meisjes, wil je zeggen. Ik baar geen meisjes meer.’ ‘Waarom dan?’ vraag ik herhaaldelijk stomverbaasd. ‘Omdat zij niet meer geboren mogen worden. Omdat zij geen jongens, maar slechts meisjes zijn,’ legt ze mij geïrriteerd uit.

‘Zeg Natasha, hoe kan het zijn dat meisjes doodgaan omdat zij geen jongens zijn?’ ‘Wat ben je toch achterlijk geworden,’ kapt ze me af. ‘Ik heb toch een kind. En dit kind is een meisje. Mijn Dasha, mijn schatje. Waarom zou ik dan een tweede meisje willen hebben? Ik heb er toch al een!’ ‘Waarom laat je je dan bezwangeren?’ vraag ik met stomheid geslagen. ‘Om te kijken of het een jongen is. Ik had het kind natuurlijk gehouden, als het een jongen was geweest. Een tweede meisje… sorry hoor. Een kind van elk geslacht is meer dan genoeg.’

Bedorven product
De jonge moeder hoort snippers van ons gesprek. Zij kijkt naar Natasha met een uitdrukking van walging op haar gezicht en mompelt: ‘Sommigen horen van ratten of katten bevallen. Schande! Een kind doden alleen maar omdat het niet van het gewenste geslacht is. Praten over een meisje als over een bedorven product.’

Natasha kijkt naar de jonge vrouw met zo’n  dodelijke minachting dat ik vrees dat de vrouw daadwerkelijk door de grond zal zakken, samen met haar baby met de roze wangetjes. Maar zo ver komt het gelukkig niet. Misschien omdat de bui voorbij is en wij onze weg vervolgen. Hoe dan ook, Natasha zegt verder niets. Ze neemt haastig haar tasje van het merk Louis Vuitton en steekt het plein over. Ik heb nauwelijks tijd om haar een afscheidswoord toe te schreeuwen.

Ik sta haar nog lang na te kijken. Onbewust herinner ik mij het verhaal van mijn klasgenote Leyla uit Egypte. Zij vertelde over de vermoorde meisjes in haar dorp. Meisjes waren of door hun vaders of door hun broers vermoord. Soms om een miezerige reden, bijvoorbeeld omdat zij luid huilden en de herrie niet in de smaak van de vader viel. De vader kon zijn kind van ongewenst geslacht, dus het meisje, wurgen of verdrinken.

Ik herinner mij nog het verhaal van een andere kennis die gedurende10 jaar 10.000 middelen gebruikte om zwanger te worden, maar het is haar niet gelukt. Zij wilde zo graag een meisje hebben, een dochtertje.

In alle gevallen gaat het om meisjes. Geboren en niet geboren meisjes. Ongewenste of  gewenste meisjes. Ik zou heel graag iemand over meisjes willen spreken. Over meisjes die gedoemd zijn als een soort tweederangs kinderen beschouwd te worden. Zelfs in onze 21ste eeuw. Ja, ik zou er iemand over willen spreken. Bijvoorbeeld God. Maar Gij is ook een man…

Lena’s World is een tweeweeklijkse column die Lena Sangin voor ex Ponto Magazine en Wereldjournalisten schrijft.